Bir tabak yemek

Resûl’e Peygamberlik ilk teblîğ edilince,
İnsanları islâma çağırırdı gizlice.

Lâkin tek tük, nâdiren inanan oluyordu.
“Üç yıl”da îmân eden, sâdece "Otuz" oldu.

Bir müddet sonra ise, gelmişti ki bir âyet,
Meâlen, (Akrabânı islâma eyle dâvet.)

O Server, yapmak için Rabbinin bu emrini,
Yakın akrabâsının çağırdı herbirini.

Onlar, “Ebû Tâlib”in geldiğinde evine,
Sâdece “bir kap” yemek getirdi önlerine.

“Besmele” söyliyerek önce yedi kendisi.
Ve (Buyurun!) deyince, başladı sonra hepsi.

Yemek "Bir" kişilikti, onlar "Kırk" kişiydi tam.
Hepsi yiyip doydular, eksilmedi hiç taâm.

Onlar, bu mûcizeyi gördüler birer birer.
Yine de îmân ile şereflenemediler.

"Ebû Hüreyre" dahî, anlatır ki: (Bir harpte,
Çok şiddetli bir açlık başladı sahâbede.

Yoktu hiç birisinde yiyecek bir lokmacık.
Herkes, açlık içinde kıvranıyordu artık.

O sıkışık zamanda, bana bakıp o Server,
(Yiyecek bir şey var mı?) diye suâl ettiler.

(Az miktârda hurma var) diye arz edince ben,
Bana buyurdular ki: (Onları getir hemen.)

Getirdim, o hurmadan tek “Bir avuç” aldılar.
Bir serginin üstüne, elleriyle yaydılar.

Sonra, bereket için bir duâ eyledi ve,
Buyurdu ki: (On kişi çağır gelsin yemeğe.)

Çağırdım, geldiler ve yediler o hurmadan.
(On kişi daha çağır) buyurdular sonradan.

Çağırdım, onlar dahî gelip yiyip doydular.
Sonra, (On kişi daha dâvet et) buyurdular.

Böylece onar onar çağırdım gâzileri.
Gelip, doyana kadar yiyip gitti her biri.

Hiç yemiyen kalmadı bu islâm ordusunda.
(Koyduğun hurmaları al) buyurdu sonunda.

Zâten “Bir avuç” kadar hurmaydı getirdiğim.
O hurmaları alıp, tekrâr eve ilettim.

Onları, senelerce hem yedik, hem yedirdik.
Dağıttık sağa sola, yine bitiremedik.

"Enes bin Mâlik" dahî, rivâyet eder ki hem:
Bir miktâr yemek yaptı vâlidem Ümmü Süleym.

Götürüp arz eyledim Resûl-i kibriyâya.
Buyurdu ki: (Yâ Enes, onu koy da oraya.

Git, filân filân ile, kime rastlarsan eğer,
Söyle, yemek yemeye bizim eve geleler.)

Tam "Üçyüz" kişi geldi yemek ziyâfetine.
Hepsi “bir tabak” idi, kâfî geldi hepsine.

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Tam İlmihâl-Se’âdet-i Ebediyye) kitâbının, kıymet ve ehemmiyyetini, hemen ikinci sayfasında, büyük islâm âlimi Seyyid Abdülhakîm-i Arvâsî hazretlerinin kıymetli oğlu Ahmed Mekkî Efendi, kısa ve vecîz sözleri ile açıklamışdır.

Se’âdet-i Ebediyye kitâbı üç kısımdan meydâna gelmişdir:

I. kısımda; İslâm dînine nasıl inanılacağı, ehl-i sünnet i’tikâdı, İslâm dinine iftirâ edenlere cevâblar, Kur'ân-ı kerîm ve tefsîrler, kur'ân-ı kerîmdeki ilmlerin sınıflandırılması, Nemâzın ehemmiyyeti, farzları, abdest, gusl, nemâz ile ilgili bütün husûslar, kaza nemâzları, Cum’a ve bayram nemâzları, Zekât, Ramezân Orucu, Sadaka-i Fıtr, Yemîn ve Yemîn Keffâreti, Adak, Kurban Kesmek, Hac, Mübârek Geceler, Hicrî ve Mîlâdî Senelerin birbirine çevrilmeleri, Selâmlaşmak, Muhammed aleyhisselâmın hayâtı, ahlâkı, anne, baba ve dedelerinin mü’min oluşu, Sübhâne Rabbîke âyeti hakkında bilgiler... yer almakdadır.

II. kısımda; Îmân, Akl, Kaza-Kader, Tefsîr ve Hadîs kitâbları, Hadîs âlimleri, Allahü teâlânın ismleri, Mezheb, Fıkh, İmâm-ı A’zam hazretleri, Vehhâbîlere Ehl-i Sünnetin cevâbı, Evliyâ rûhlarından faydalanma, Bozuk dinler, hurûfîlik, Sosyalizm ve Sosyâl adâlet, İslâmiyyetde nikâh, Talâk, Süt kardeşlik, Nafaka, Komşu hakkı, Halâl ve Harâmlar, İsrâf ve Fâiz, Fen Bilgileri, Tevekkül, Müzik ve Tegannî, Cin hakkında bilgi, Bir Müslimân babanın kızına nasîhatları, Mu’cîze, kerâmet, firâset, istidrâc ... gibi konular yer almakdadır.

III. kısımda, İslâmiyyetde kesb ve ticâret, Bey’ ve Şirâ’, Alış-verişde muhayyerlik, Bâtıl, Fâsid ve Mekrûh Satışlar, Ticârette adâlet ve ihtikâr, dinini kayırmak, ihsân, Banka ve Fâiz, Şirketler, Cezâlar, Ölüm ve Ölüme Hâzırlık, Meyyite Hizmetler, Ferâiz, Meyyit için İskât ... gibi konular yer almakdadır.

Ayrıca konular arasında, İmâm-ı Rabbânî hazretlerinin ve oğlu Muhammed Ma’sûm hazretlerinin (MEKTÛBÂT) kitâblarından çeşitli mektûblar vardır.

Son bölümde (1020) zâtın hâl tercemesi yer almakdadır. Fihrist bölümünde zâtlar, kitâblar, mevzû'lar fihristleri vardır.

Bine yakın eserden uzun bir zemânda hâzırlanan bu nâdîde eserde; insanı se’âdete kavuşduracak bütün husûslar yer almakdadır.

Resûlullah efendimiz "sallallahü aleyhi ve sellem", onun geleceğini müjdelemişti. İmâm-ı Süyûtî (Cem'ul cevâmi') kitabında, bu hadis-i şerifi, İbni Mes'ûd Abdürrahman ibni Yezîdden, O da Hazret-i Câbirden rivayet ederek bildiriyor: (Ümmetimden Sıla isminde biri gelir. Onun şefaati ile, çok çok kimseler Cennete girer.) (Sıla), birleştirici demektir. Tasavvufu fıkh bilgileri ile birleştirdiği için bu ism, İmâm-ı Rabbânî hazretlerine verildi. Zamanın âlimleri, Ona bu ism ile hitâb eylediler. Kendisi de, oğlu Muhammed Mâsuma yazdığı bir mektûbda, (Beni iki derya arasında sıla yapan Rabbime hamd ederim) diye buyurmaktadır.